The Tale of the Turd

Πρωι.
Το βαρος της μερας πεφτει πανω μου σαν κεραυνοβολημενο σπουργιτι...
Αμοιρο σπουργιτι.

Καθομαι.
Το σπουργιτι πεταριζει για τελευταια φορα μεσα στην σαπισμενη μου ψυχη. Αναφλεξη. Ξαφνικά νιωθω τα θλιβερα απομειναρια του χθεσινου δειπνου να ερπονται στα κατακαθια του σκοτεινου βασανισμενου σωληνα, διπλα στο συκωτι μου. Η σκεψη μου ταξιδευει περα απο την θλιβερη υλικη μου υποσταση, εξω απο αυτο το ταλαιπωρημενο και τριχωτο σωμα μου... ω! Παλι ξεχασα να ξυρισω τις μασχαλες μου.

Οι τοιχοι γυρω μου εξαφανιζονται. Οι νοτες του ψαγμενου αντεργκραουντ συγκροτηματος που σκοτωνουν την αβασταχτη σιωπη, με μεταφερουν απαλα μα και βιαια σε μια ξενη χωροχρονικη φαντασιωση, το χτικιο χανει τη δυναμη του πανω μου καθως εγω αιωρουμαι αναμεσα σε χρωματιστα συννεφα μιας αλλης ηλικιας, κατι που θυμιζει την παιδικη μου αθωοτητα και τη μυρωδια κλεμμενου γλυφιτζουριου. Αγγιζω ανεπαισθητα τα μεταφορικα κροσια της βρεφικης μου Εδεμ, μιας ουτοπιας που ξεχαστηκε μεσα σε χρονια πονου, δακρυων και αυτοκαταστροφης.

Πλημμυρισμενος απο αναμνησεις στοργης και ξεγνοιασιας, ενα βαναυσο χερι χαστουκιζει το παρθενο μου μαγουλο. Ολα τελειωνουν. Το παιδι πεθαινει, κατωχρο. Πληρωσα το τιμημα της ευτυχιας.

Νεκρικη σιωπη.
Ενας πυρακτωμενος κροτος με επαναφερει στην πραγματικοτητα. What a foul smell...Κατι κολασμενο ανακινειται στα σωθικα μου σα φουρτουνιασμενη θαλασσα. Σκεφτομαι τη μοναξια της υπαρξης καθως ματαια τρεχω προς το λουτρο. Εκει που αφοδευω ολες τις βρωμιες της πραγματικοτητας... Αλλα ω! ποσο δυσκολο ειναι το ταξιδι προς την εκκενωση... Πονος. Μια τσουχτερη ανατριχιλα με διαπερνα, σαν εσωτερικο αυτομαστιγωμα. Ποσο αδειανος νιωθω μετα... Γιατι η φυση μας επλασε τοσο μονους?

Φερσου επιτελους σαν αντρας.