Το παγερο και αψυχο

Το λυτρωτικό φως ξεπήδησε από το κλειστό παραθυρόφυλλο και τις varies μες τι καταχνιά κουρτίνες καθώς ο άνεμος θροΐζοντας σαν από άλλη εποχή ξεμύτισε στο ζοφερό τούτο δωμάτιο ρημαγμένο από οποιασδήποτε παροιμιώδους ζωής k ύπαρξης. Αυτή η κατάσταση σύντομα όμως θα έπαυε να ισχύει καθώς μια ζοφερή σιλουέτα ξεμυτούσε από το πονεμένο πολυπατημενο δίστιχο μιας ξεχασμένης σελίδας πετσοκομμένης και αναπροσαρμοστείς στο παρορμητικό κύμα ζωής που ξάφνου μπρός στις λέξεις τις έδωσε ζωή στο ξεχασμένο ψυχισμό της.

Αναμπουμπουλιασμενη η σιλουέτα πλησίαζε προσεχτικά k αναποφάσιστα το κλειστό κέλυφος που άρχιζε η το παρομοιάζει στο γουρλωτό μέσα σε απόγνωση βλέμμα τις ωσάν σφηγκοφωλιά σε ένα λιβάδι με άλογα. Μέσα σε αυτή την αναταραχή που τόσο απρόσμενα προκάλεσε τούτη η προέλαση ένας ήχος χάραξε τι πορεία του στα λουσμένα πλέον με φως χαράγματα τις αλαφροΐσκιωτης ψυχής του τούνελ. Σαν λαγος με πετραχήλι η σιλουέτα έσφιξε τα χείλη. Ένωσε το πεπρωμένο με το χαμένο και παροδικό αύριο που σήμερα φάνταζε τόσο ανακριβές.

Σφίγγοντας τα χείλη k αφήνοντας ένα συρμό ακατάπαυστων απροσδιόριστων ήχων ένα δάκρυ κύλησε στο μάτι. Η ώρα πλέον είχς φτάσει! Δη υπήρχε άλλη λύση. Δη υπήρχε άλλος τρόπος. Ήταν η μοναδική πηγή σωτηρίας k χαμού, η μοναδική πηγή καλο και κακού η μοναδική πηγή που μπορείς η ανατρέξεις για να αποκαλύψεις το βαθύτερο εσωτερικό σου κόσμο. Τίποτα δεν μπορεί η σε σώσει από αυτή τι στιγμή. Όπως για όλους έτσι k για αυτή τι πονεμένη k καταφρονημένοι σιλουέτα είχε φτάσει η ώρα k δεν υπήρχε γυρισμός.

Το άσπλαχνο, παγερό, άσπλαχνο προς το πόνο του πλησίον ερχόταν ορμητικά πάνω τις, ξεριζώνοντας με ορμή τι πηγή τις ζωή τούτοις τις "σινεθλιμενις" σιλουέτας. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο k το σφίξιμο στο στόμα εντάθηκε. Η ριζα του κακού απεξαρτητοποιουταν σιγά σιγά μέσα από το είναι του ατόμου που κάποτε ήταν μαζί k τώρα πια σιγά k σταθερα διαιρειται. Παρότι φωνές k οδυρμοί k αντιλαλούσαν σε όλο το μεγαλείο αυτού του χωροχρονικού περιβάλλοντος το παγερό αυτό πράγμα που σαν αυτό κανένα άλλο δεν υπάρχει συνέχιζε τη δουλειά του σταθερά, σε αρμονια με τι βαθιά του κακια.

Εκεί. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο τις κορύφωσης

Ο δρομος της επιστροφης φανταζε τοσο μακρινος.