Αερίων μονόλογοι

...Και όταν οι καμπάνες ηχήσουν, όταν τα κύμβαλα του μίσους και της αυτοκαταστροφής εκραγούν μέσα στα πονεμένα μου ενδόμυχα εντόσθια, όταν και η τελευταια ατσαλενια σταγόνα πέσει στο μουδιασμένο κωλομέρι της ψυχης μου, τότε κι εγώ θα μπορέσω να απελευθερώσω τη μάταια κραυγή της κρεατικής υπερκατανάλωσης, μέσα απο πνιχτά, λυτρωτικά αέρια.

Γιατί δεν φταινε τα φαλάφελ... Φταίει η γροθιά της πραγματικότητας που θρυμματίζει τα ρόζ βελουδένια όνειρα. Κι εγώ, ωσάν άλλος Μπαράκ Ομπάμα, τηγανίζω το ασήκωτο, άψητο σαγανάκι του πανανθρώπινου υποδυνείδητου.

Μα την αλήθεια, έκλασε κανείς?