Γιατί δεν φταινε τα φαλάφελ... Φταίει η γροθιά της πραγματικότητας που θρυμματίζει τα ρόζ βελουδένια όνειρα. Κι εγώ, ωσάν άλλος Μπαράκ Ομπάμα, τηγανίζω το ασήκωτο, άψητο σαγανάκι του πανανθρώπινου υποδυνείδητου.
Μα την αλήθεια, έκλασε κανείς?
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Αερίων μονόλογοι
...Και όταν οι καμπάνες ηχήσουν, όταν τα κύμβαλα του μίσους και της αυτοκαταστροφής εκραγούν μέσα στα πονεμένα μου ενδόμυχα εντόσθια, όταν και η τελευταια ατσαλενια σταγόνα πέσει στο μουδιασμένο κωλομέρι της ψυχης μου, τότε κι εγώ θα μπορέσω να απελευθερώσω τη μάταια κραυγή της κρεατικής υπερκατανάλωσης, μέσα απο πνιχτά, λυτρωτικά αέρια.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Σου εχει πει ποτε κανεισ οτι η ημιτονοειδης σκεψη σου στελνει κρρρανιακεσσς διαταραχεσ στις θαλασσιες ψυχες, οπως λεει και ενα ξεχασμενο τραγουδι που κρεμασθηκε σαν κυλοττα στην απλωστρα? Ειλικρινα δεν μπορω να βρω λογια για να περιγραψω αυτο που με κανεις να νιωθω- εκτος απο το οτι με κανεις να νιωθω λιγοτερο μονη, βεβαια!
ΑπάντησηΔιαγραφή