Καποτε, γνωρισα τον ερωτα στα θλιμμενα ματια ενος χρυσοψαρου.
Ο ηλιος ελαμπε κοκκινος πανω στα λεια, αισθησιακα του λεπια, και το απαλο αερακι μετεφερε μεσα απο την απειροτητα του συμπαντος στα ορθανοιχτα και παρθενα τοτε αυτια μου υποσχεσεις ασεμνες περι μυστικων σεξουαλικων συναντησεων κατω απ το φεγγαροφως.
Ποσο αθωα μοιαζαν τοτε ολα.... Που να φανταζομουν εγω, ο ανθρωπισκος εκεινης της αγουρης εποχης, οτι ο μικροκοσμος μου, η ουτοπια μου, θα εβρισκε τραγικο τελος μεσα σε μια νυχτα τρελας και εντοσθιων!
Ω! ο σαπιος εκεινος ηχος των ψαροκοκκαλων να αποδομουνται εφιαλτικα αναμεσα στα λερωμενα, ανυποψιαστα δοντια μου!
Το ολοκαινουριο σετ των ασημενιων μαχαιροπηρουνων να τρυπα ασυστολα, με περισση βια και μανια ωσαν θανατικα δοντια σαυρας, την τρυφερη εκεινη σαρκα που καποτε ανηκε στη μια και μοναδικη μου αγαπη!
Το νοημα της ζωης εχει πια χαθει. Σε μια κατασταση που πιοτερο θυμιζει σαπισμενο πτωμα σε προχωρημενη αποδομηση --συνοδευομενη επισης απο την αντιστοιχη μυρωδια-- το αψυχο πλεον σωμα μου κινειται στα λεπτα ορια της πραγματικοτητας και του εφιαλτη.
Ανυπαρξια.
Αυτοκαταστροφη.
Ειναι τελικα η καταρα των ποιητων και των σκεπτομενων να τρυπουν το φλοιο της επιφανειας και να βρισκουν κουραδες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Ο έρωτας... τέτοιο δώρο, και όμως τέτοια κατάρα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπομονή καλέ μου... Υπομονή. Το μεθαύριο φέρνει καλύτερες μέρες.
Τα λόγια σου με συνεπήραν φίλτατε συνοδοιπόρε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι σε τούτο το παραλήρημα συναισθημάτων που αναζωπυρώθηκαν σαν φοίνικας μέσα απο τα σπλάχνα μου δεν θα μπορούσα να μην σου περιγράψω την προσωπική μου ιστορία ώ αναζωογονητή των παιδικών μου ονείρων.
Μια ανοιξιάτικη μέρα που φάνταζε σαν νύχτα ο έρωτας με πλησίασε νωχελικά και μου χτύπησε τη πόρτα. Ενώ ο απαστράπτον ήλιος περιέλουζε τα βαθιά νερά της απύθμενης λίμνης το αεράκι άρχιζε να τριβελίζει σιγοψιθυριστά την ακουστική μου κοιλότητα.
Αφουγκράστηκα τα δίφθογγα φωνήεντα που μου σιγοψιθύρισε. Τότε ήταν που είδα τον ένα και μοναδικό μου έρωτα. Ένα χρυσόμαλλο δέρας εμφανίστηκε ομπρός μου ωσάν αερικό καθώς έπλεε στα λουσμένα πλέον μες το φως καταγάλανα νερά της λίμνης.
Ωστόσο ότι λάμπει δεν είναι χρυσός, και το χρυσόμαλλο δέρας αποκαλύπτοντας το βαθύτερο συναισθηματικό του κόσμο κατέληξε να φαντάζει σαν ένας γκρι τεράστιος ογκόλιθος. Εκείνη τη στιγμή, της απόλυτης εξαθλίωσης των συναισθημάτων και καμουφλαρισμένης απογοήτευσης, ο ογκόλιθος ξέφυγε από το κουβαδάκι κατρακύλησε στη πλαγιά του βουνού και έπεσε μέσα στα παγωμένα νερά της λίμνης βγάζοντας ένα αποτρόπαιο ήχο.
Με εκείνο το σπαρακτικό μπλουμ όλα τελείωσαν. Το πάθος δεν θα ξανάρθει πια. Το κενό μόνο περιμένει υπομονετικά. Ωστόσο έχε πίστη ψυχή μου γιατί ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές.