Πόσο τρελα, πόσο αλύπητα μπορει να κοπανάει ο άνεμος της λυσσασμένης παραγματικότητας τα λυγερά κλωνάρια της βασανισμένης ψυχής του ποιητού, ωστε να τον σπρώξει, με μαθηματική ακρίβεια σε φαντιασίες και σύμπαντα απαραμιλλοπεριγραπτα, καμπυλωμένα και καλλιγραμμα? Μέσα από τη μολυσμένη στάχτη της ματωμένης πατρίδας των λυγμών, φύτρωσε σαν γάργαρο ρυάκι που κυλάει και ανασταινει τα σπαρτά, ένα ρόδανθο ελπίδας για όσους βαδίζουν στα σκοτεινά μονοπάτια της αραχνοϋφαντης φροϋδικής ψυχοπροσεγγισης...
Θα ήταν τιμή μου να συναναστραφώ μαζί σου, όμορφη ύπαρξη που στόλισε τόσο λεπτεπίλεπτα και τραγουδιστά, οσαν βραδυνός μουζικάντης, τη φτωχή αυτή σελίδα.
Χάραξες την στιγμή τάυτη στην καρδιά μου. Και εκείνη μάτωσε συγκλονισμένη απο την διαπίστωση ότι ΔΕΝ χάθηκε, μα ΟΥΤΕ διασκορπίστηκε στο σύμπαν, αλλα την κράτησες μέσα σου και έ3ω σου, και απο δω και απο κεί και παρα πέρα...
τίποτις δεν εχει νόημα πια.. μην μου ζητάς να σε αντικρίσω όταν είδα τι μπόρεσες να κάνεις..
και σε ρωτάω για μία τελευταία φορά.. ΓΙΑΤΙ πες μου γιατί δεν αφησες λιγο.. τοσο δα κέικ και για μενα...
εκείνη την μίζερη σκοτεινή νύχτα που μόνο το φως της δικιάς μας χαράς έδινε χρώμα στους παγωμένους τοίχους του υπογείου σου...ήταν άλλος που καταβρόχθιζε απελπισμένα το κέικ...και εκείνο έκλαιγε και πόναγε και ο φαγάς έχασε τα λεφτά του και το παιχνίδι τελείωσε και εγώ ηττήθηκα και ας είχε τιμωρίσει το κέικ τον λαίμαργο και ας είχε πληρώσει που βγήκε απο το δωμάτιο...ήμουν εγώ που έχασα! Ω άδικη που είσαι μαζί μου θεά τύχη και οι μοίρες δεν κοιτούν παρα νηματα και ψαλίδια!
η λακωνικοτητα των λογων σου με συγκινει βαθια, αγγιζει χορδες αληθειας και θαυμασμου πρωτογνωρες για μενα.
ΑπάντησηΔιαγραφήεπισης με ενεπνευσες για το (ακρως σουρεαλιστικο) σουφλε σοκολατας που θα φτιαξω.
Τα λόγια σου με κάνουν να νιώθω λιγότερο μόνη.... Γεια σου, άγνωστε..
ΑπάντησηΔιαγραφήΠόσο τρελα, πόσο αλύπητα μπορει να κοπανάει ο άνεμος της λυσσασμένης παραγματικότητας τα λυγερά κλωνάρια της βασανισμένης ψυχής του ποιητού, ωστε να τον σπρώξει, με μαθηματική ακρίβεια σε φαντιασίες και σύμπαντα απαραμιλλοπεριγραπτα, καμπυλωμένα και καλλιγραμμα?
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέσα από τη μολυσμένη στάχτη της ματωμένης πατρίδας των λυγμών, φύτρωσε σαν γάργαρο ρυάκι που κυλάει και ανασταινει τα σπαρτά, ένα ρόδανθο ελπίδας για όσους βαδίζουν στα σκοτεινά μονοπάτια της αραχνοϋφαντης φροϋδικής ψυχοπροσεγγισης...
Δεχεστε συνεργασια???
Θα ήταν τιμή μου να συναναστραφώ μαζί σου, όμορφη ύπαρξη που στόλισε τόσο λεπτεπίλεπτα και τραγουδιστά, οσαν βραδυνός μουζικάντης, τη φτωχή αυτή σελίδα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλως όρισες ξένε.
Χάραξες την στιγμή τάυτη στην καρδιά μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι εκείνη μάτωσε συγκλονισμένη απο την διαπίστωση ότι ΔΕΝ χάθηκε, μα ΟΥΤΕ διασκορπίστηκε στο σύμπαν, αλλα την κράτησες μέσα σου και έ3ω σου, και απο δω και απο κεί και παρα πέρα...
τίποτις δεν εχει νόημα πια..
μην μου ζητάς να σε αντικρίσω όταν είδα τι μπόρεσες να κάνεις..
και σε ρωτάω για μία τελευταία φορά..
ΓΙΑΤΙ πες μου γιατί δεν αφησες λιγο.. τοσο δα
κέικ και για μενα...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήεκείνη την μίζερη σκοτεινή νύχτα που μόνο το φως της δικιάς μας χαράς έδινε χρώμα στους παγωμένους τοίχους του υπογείου σου...ήταν άλλος που καταβρόχθιζε απελπισμένα το κέικ...και εκείνο έκλαιγε και πόναγε και ο φαγάς έχασε τα λεφτά του και το παιχνίδι τελείωσε και εγώ ηττήθηκα και ας είχε τιμωρίσει το κέικ τον λαίμαργο και ας είχε πληρώσει που βγήκε απο το δωμάτιο...ήμουν εγώ που έχασα! Ω άδικη που είσαι μαζί μου θεά τύχη και οι μοίρες δεν κοιτούν παρα νηματα και ψαλίδια!
ΑπάντησηΔιαγραφή