Ερπετό που ποδοπατήθηκες απο χίλια σύννεφα!
Ο κόσμος ένα ράφι με εσώρουχα μέσα σε ασιμένιες κορνιζες.
Ένα πουλί που ξεπουπουλιάστηκε, η ντροπή.
Εραστές ενός σάπιου καλκιουλάτορ.
Η μουσική της σπουπιδοσακούλας ένα πρωί που δεν ξημέρωσε.
Μια γυμνή αγελάδα που δεν βγάζει γάλα.
Είμαι και εγώ ποιητής τελικά.
Ω! Καϊμένη βλεφαρίδα...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Η θλιβερη μοιρα του καλκιουλειτορ και της αγελαδας που ξεγυμνωθηκε τρανταζουν τα ηδη εξασθενημενα θεμελια του ειναι μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελικα, η σαπιλα δεν κανει ταξικες διακρισεις.
Εισαι ενας φαρος μεσα στη σκοτεινη θαλασσα της εφιαλτικης πασταφλορας.
Ω! όχι δεν δέχομαι τέτοιες κολακείες.... δεν θα προσποιηθώ πως δεν με συγκλόνισαν τα λόγια σου, δεν θα παραστήσω την ψύχραιμη και συγκροτημένη μετά απο τέτοιους επαίνους. Δεν θα πω ψέματα, δεν θα πω πως νιώθω ουδέτερη, δεν θα κρύψω την εκσταση! Θα αφήσω το συναίσθημα να με συνεπάρει, θα εκφράσω τον ενθουσιασμό που νιώθω! Να.. έρχεται.. σαν μανιασμένη θάλασσα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΉρθε. Ενθουσιάστηκα.
Συμμεριζομαι αφάνταστα τον αφόρητο ενθουσιασμό σου, παραδίδομαι σε μια οργιαστικη τελετουργία μανιώδους εγκεφαλοπάθειας, αδυνατώ να συγκρατησω τα γέλια στομφώδους απελπισίας που δημιουργούν μια δίνη γύρω απο το φροϋδικό μου είναι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΡίγη σιωπής. Μόνο αυτό μπορώ να πω.
Ω σαν άγγελος επι της γής εμφανίστηκα κοντά σου για να σε καθησυχάσω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτάθηκες τυχερή διότι είχα ρεπό ετούτη την ζοφερήν, φουρτουνιασμένην, νύχταν.
Κλάψε στον ώμο μου, Ω ατίθασο άτι!
... αφέσου στην σαπίλα της στιγμής,
κυλίσου ωσαν σκουπίδι,
εναγγαλίασε την ντροπή του γεμάτου πίσσα και πούπουλα κοτοπουλακίου.
Γίνε δύο με το σύμπαν..
σφαίρες σκότους αιωρούνται
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι οι πατάτες τηγανίζονται μες το καμένο λάδι
καπνοί και σαντιγί και ένα ροζ πορτοκάλι
και τα μάτια μας δακρύζουν σαν βρωμερά κουνουπίδια
"ζήσε να χαρείς" μου είπε
και δεν ξαναμίλησε