Στις σκοτεινες σπηλιες της συνειδησης μου αντηχει σιγανα μα και επιμονα ωσαν δρυοκολαπτης που ερωτοτροπει με μια συναγριδα, ενας κακεντρεχης ψιθυρος. Δεν τον ακουω.
Ενα ερωτηματικο, μια φλεγομενη απορια, μια συνειδητοποιηση της αθλιοτητας του ανθρωπινου γενους, θυμιζοντας εντονα τη συγκεχυμενη μυρωδια μπαγιατικης φετας που σαπιζει εδω και τριανταπεντε χρονια μεσα στα βαθη του ψυγειου της γιαγιας. Αναπαντητα ερωτηματα που ουτε ο Νιτσε, ουτε η Σιλβια Πλαθ, ουτε ο Κροποτκιν, ουτε ακομα και οι μελωδικοι αλτερνατιβ ηχοι των ψαγμενων συγκροτηματων που ακουω καθισμενος στο καταθλιπτικο μου δωματιο, δεν μπορουν να απαντησουν.
Τι ειναι η κοινωνια?
Πως θα παλαιψουμε τον καπιταλισμο?
Πως οριζουμε την ΤΕΧΝΗ?
Γιατι δεν κανει αντιλαλο η φωνη της παπιας?
Τετοια σκεφτομαι αυτες τις ματαιες ωρες μου, κοιταζοντας τα θλιμενα περιστερια να τρωνε κονσερβες απ τα εφιαλτικα σκουπιδια εξω απ το παραθυρο μου. Ω, ζωη! Η ανησυχη μου υπαρξη σηκωνει τα χερια ψηλα.
Μονο στη Μοσχα μπορεσα καποτε να γευτω τη μυρωδια της αναλατης πατατας.
Σαν ενασ πληροφορικαριοσ που εμεινε ατελειωτοσ τα λογια σου με αγγιξαν βαθυτατα τουτη τη παγερη στιγμή. Αναγεννονται μεσα μου βαθια κρυμμένα ερςτήματα σκονισμενα απο τισ ορδέσ ασχολίαστων παροξισμών, με σημαντικοτερο το:
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ γιδοβοσκοσ δημιουργήθηκε απο ένα απαράμηλο δεσμό, μεσα απο μια ερωτική φούντωση και έλξη ενόσ βοσκού με τη γίδα του και αν ναι απο κει προήλθε η μάστιγα τησ σημερινήσ μασ κοινωνίασ το AIDS?
Μέσα σε αυτά τα τρανταχτά ερωτήματα ήταν που ένιωσα και εγώ σαν άλλοσ δον κιχώτησ τησ ανιδιοτελή έλξη του να επισκευτώ ακόμα μια φορά όπωσ και συ φίλε συναγωνιστή τισ σκοτείνέσ συνοικίεσ τησ Μόσχασ